نز ذره گردم آگه، نز خود، نه ز آفتاب

سدره مقام و کنگره عرش منظرم

چه عرش و چه ثری؟ که همه ذره ای بود

در پیش آفتاب ضمیر منورم

در بحر ژرف بیخودی ار غوطه ای خورم

«سبحانی» آن نفس ز من ار بشنوی بدانک

آن او بود، نه من، به سوی هیچ ننگرم