«سبحانی» آن نفس ز من ار بشنوی بدانک

در پیش آفتاب ضمیر منورم

نز ذره گردم آگه، نز خود، نه ز آفتاب

در بحر ژرف بیخودی ار غوطه ای خورم

آن او بود، نه من، به سوی هیچ ننگرم

ای بی خبر ز حالت مستان با خبر

باری نظاره کن، به خرابات بر گذر