بی دلان را جز آستانه عشق

که ز گل، عندلیب غافل نیست

دل بی عشق چشم بی نور است

خود ببین حاجب دلایل نیست

در ره کوی دوست منزل نیست

هر که مجنون شود درین سودا

ای عراقی، مگو که عاقل نیست