در هوایش ز رقص ننشیند

چشمه خون روانش از دل ریش

رقص می کرد از طرب، بی خویش

ذره چون آفتاب را بیند

در رگش چون نماند خون برجا

سست شد، اندر اوفتاد ز پا

بر گذرگاه دوست بر خون خفت