در رگش چون نماند خون برجا

رقص می کرد از طرب، بی خویش

ذره چون آفتاب را بیند

در هوایش ز رقص ننشیند

سست شد، اندر اوفتاد ز پا

بر گذرگاه دوست بر خون خفت

جان همی داد و این غزل می گفت: