تا شود نیستی من هستی

باده عشق ده به ما مستان

می بده «مای» ما ز ما بستان

در دلم نه حلاوت مستی

زان صراحی، که جام رضوان است

باده ای ده، که جرعه اش جان است

ای که بر یاد لعل دلجویت