ای که بر یاد لعل دلجویت

تا شود نیستی من هستی

زان صراحی، که جام رضوان است

باده ای ده، که جرعه اش جان است

باده ناخورده، مستم از بویت

نفسی بازپرس مستان را

راحتی بخش می پرستان را