باده ناخورده، مستم از بویت

زان صراحی، که جام رضوان است

باده ای ده، که جرعه اش جان است

ای که بر یاد لعل دلجویت

نفسی بازپرس مستان را

راحتی بخش می پرستان را

سوختم، سوختم، در آتش شوق