نفسی بازپرس مستان را

باده ای ده، که جرعه اش جان است

ای که بر یاد لعل دلجویت

باده ناخورده، مستم از بویت

راحتی بخش می پرستان را

سوختم، سوختم، در آتش شوق

بیخودم کن دمی به باده ذوق