راتبی می برد به عادت خویش

نکند جز که شوق دیدارت

خانه صبر عاشقان غارت

آرزوی تو هردم از دل ریش

نه فراغی به حسب حال منت

نه مجالی که بشنوم سخنت

سخنی کان از آن لب دلجوست