نه فراغی به حسب حال منت

خانه صبر عاشقان غارت

آرزوی تو هردم از دل ریش

راتبی می برد به عادت خویش

نه مجالی که بشنوم سخنت

سخنی کان از آن لب دلجوست

باد جانش فدا ، که جان داروست