باد جانش فدا ، که جان داروست

نه فراغی به حسب حال منت

نه مجالی که بشنوم سخنت

سخنی کان از آن لب دلجوست

عالم عاشقان ز حیرت او

در بدر می روند و کوی به کو

گرچه دردی است، عشق، بی درمان