نه مجالی که بشنوم سخنت

آرزوی تو هردم از دل ریش

راتبی می برد به عادت خویش

نه فراغی به حسب حال منت

سخنی کان از آن لب دلجوست

باد جانش فدا ، که جان داروست

عالم عاشقان ز حیرت او