رخت هستی خویش بربستیم

تا به کوی تو راهبر گشتیم

جز تو، از هرچه بود برگشتیم

تا ز جان با غم تو پیوستیم

تا ز شوق تو مست و حیرانیم

ره به هستی خود نمی دانیم

چون به سودای تو گرفتاریم