تا ز شوق تو مست و حیرانیم

جز تو، از هرچه بود برگشتیم

تا ز جان با غم تو پیوستیم

رخت هستی خویش بربستیم

ره به هستی خود نمی دانیم

چون به سودای تو گرفتاریم

سر سودای خود کجا داریم؟