سر سودای خود کجا داریم؟

تا ز شوق تو مست و حیرانیم

ره به هستی خود نمی دانیم

چون به سودای تو گرفتاریم

تاب حسن تو آتشی افروخت

دل ما را بدان بخواهد سوخت