دیده فارغ بود ز دیدن باز

جان ما را تعلقی که به توست

با خود آورده ایم، آن ز نخست

هر چه دل را بدان نباشد آز

دل بخواهد که دیده را بیند

دیده حیران، که تا کجا بیند؟

اندران ره کزو نشان جویند