هرکه جانش ز روی دوست بود

که خلاصی طمع نمی دارم

گرچه او خود نمی برد نامم

تا برفت او، برفت آرامم

میل جانش به سوی دوست بود

دیده، کو طالب جمال تو شد

باعثش قوت خیال تو شد