بس است آمدن و رفتن نفس ما را

به گرد خاطر ما آرزو نمی گردید

لب تو ریخت به دل، رنگ صد هوس ما را

خراب حالی ما لشکری نمی خواهد

تمام روز ازان همچو شمع خاموشیم

که خرج آه سحر می شود نفس ما را

غریب گشت چنان فکرهای ما صائب