می گذارم دست خود را چون صدف بر روی هم

گردبادی می تواند راهبر باشد مرا

از گرانسنگی نمی جنبم ز جای خویشتن

تیغ اگر چون کوه بر بالای سر باشد مرا

قطره آبی اگر همچون گهر باشد مرا