ما را مبر به باغ که از سیر لاله زار

معشوق در کنار بود پاک دیده را

یاد بهشت، حلقه بیرون در بود

در تنگنای گوشه دل آرمیده را

یک داغ صد هزار شود داغدیده را

با قد خم ز عمر اقامت طمع مدار

در آتش است نعل، کمان کشیده را