یک داغ صد هزار شود داغدیده را

یاد بهشت، حلقه بیرون در بود

در تنگنای گوشه دل آرمیده را

ما را مبر به باغ که از سیر لاله زار

با قد خم ز عمر اقامت طمع مدار

در آتش است نعل، کمان کشیده را

زندان جان پاک بود تنگنای جسم