با قد خم ز عمر اقامت طمع مدار

در تنگنای گوشه دل آرمیده را

ما را مبر به باغ که از سیر لاله زار

یک داغ صد هزار شود داغدیده را

در آتش است نعل، کمان کشیده را

زندان جان پاک بود تنگنای جسم

در خم قرار نیست شراب رسیده را