زندان جان پاک بود تنگنای جسم

یک داغ صد هزار شود داغدیده را

با قد خم ز عمر اقامت طمع مدار

در آتش است نعل، کمان کشیده را

در خم قرار نیست شراب رسیده را

شوخی که دارد از دل سنگین به کوه پشت

می دید کاش صائب در خون تپیده را