خون خود چون کوهکن مردانه می ریزیم ما

در دل ما شکوه خونین نمی گردد گره

هر چه در شیشه است، در پیمانه می ریزیم ما

انتظار قتل، نامردی است در آیین عشق

هر چه نتوانیم با خود برد ازین عبرت سرا

هست تا فرصت، برون از خانه می ریزیم ما

در حریم زلف اگر نگشاید از ما هیچ کار