هست تا فرصت، برون از خانه می ریزیم ما

انتظار قتل، نامردی است در آیین عشق

خون خود چون کوهکن مردانه می ریزیم ما

هر چه نتوانیم با خود برد ازین عبرت سرا

در حریم زلف اگر نگشاید از ما هیچ کار

آبی از مژگان به دست شانه می ریزیم ما