هر چه نتوانیم با خود برد ازین عبرت سرا

هر چه در شیشه است، در پیمانه می ریزیم ما

انتظار قتل، نامردی است در آیین عشق

خون خود چون کوهکن مردانه می ریزیم ما

هست تا فرصت، برون از خانه می ریزیم ما

در حریم زلف اگر نگشاید از ما هیچ کار

آبی از مژگان به دست شانه می ریزیم ما