کز سخن فهمان آن لبهای خاموشیم ما

فتنه صد انجمن، آشوب صد هنگامه ایم

گر به ظاهر چون شراب کهنه خاموشیم ما

نامه پیچیده را چون آب خواندن حق ماست

بی تامل چون عرق بر روی خوبان می دویم

چون کمند زلف، گستاخ بر و دوشیم ما

از شراب مارگ خامی است صائب موج زن