چون کمند زلف، گستاخ بر و دوشیم ما

نامه پیچیده را چون آب خواندن حق ماست

کز سخن فهمان آن لبهای خاموشیم ما

بی تامل چون عرق بر روی خوبان می دویم

از شراب مارگ خامی است صائب موج زن

گر چه عمری شد درین میخانه در جوشیم ما