از شراب مارگ خامی است صائب موج زن

کز سخن فهمان آن لبهای خاموشیم ما

بی تامل چون عرق بر روی خوبان می دویم

چون کمند زلف، گستاخ بر و دوشیم ما

گر چه عمری شد درین میخانه در جوشیم ما