حیران اطوار خودم، درمانده کار خودم

شد ریشه ریشه دامنم، از خار استدلالها

هر شب کواکب کم کنند، از روزی ما پاره ای

هر روز گردد تنگتر، سوراخ این غربالها

هر لحظه دارم نیتی، چون قرعه رمالها

هر چند صائب می روم، سامان نومیدی کنم

زلفش به دستم می دهد، سررشته آمالها