هر روز گردد تنگتر، سوراخ این غربالها

با عقل گشتم همسفر، یک کوچه راه از بیکسی

شد ریشه ریشه دامنم، از خار استدلالها

هر شب کواکب کم کنند، از روزی ما پاره ای

حیران اطوار خودم، درمانده کار خودم

هر لحظه دارم نیتی، چون قرعه رمالها

هر چند صائب می روم، سامان نومیدی کنم