هر شب کواکب کم کنند، از روزی ما پاره ای

آیینه کی برهم خورد، از زشتی تمثالها؟

با عقل گشتم همسفر، یک کوچه راه از بیکسی

شد ریشه ریشه دامنم، از خار استدلالها

هر روز گردد تنگتر، سوراخ این غربالها

حیران اطوار خودم، درمانده کار خودم

هر لحظه دارم نیتی، چون قرعه رمالها