پایم از خواب گران در سنگ خارا مانده است

چون نسایم دست برهم، کز شمار نقد عمر

زنگ افسوسی به دست بادپیما مانده است

می کند از هر سر مویم سفیدی راه مرگ

نیست جز طول امل در کف مرا از عمر هیچ

از کتاب من، همین شیرازه بر جا مانده است

مطلبش از دیده بینا، شکار عبرت است