نیست جز طول امل در کف مرا از عمر هیچ

زنگ افسوسی به دست بادپیما مانده است

می کند از هر سر مویم سفیدی راه مرگ

پایم از خواب گران در سنگ خارا مانده است

از کتاب من، همین شیرازه بر جا مانده است

مطلبش از دیده بینا، شکار عبرت است

ورنه صائب را چه پروای تماشا مانده است؟