مطلبش از دیده بینا، شکار عبرت است

پایم از خواب گران در سنگ خارا مانده است

نیست جز طول امل در کف مرا از عمر هیچ

از کتاب من، همین شیرازه بر جا مانده است

ورنه صائب را چه پروای تماشا مانده است؟