بیشتر در گوشه محراب خوابم می برد

از سرم تا نگذرد می، کم نگردد رعشه ام

همچو ماهی در میان آب خوابم می برد

در مقام فیض، غفلت زور می آرد به من

نیست غیر از گوشه عزلت مرا جایی قرار

در صدف چون گوهر سیراب خوابم می برد

غفلت من از شتاب زندگی خواهد فزود