در صدف چون گوهر سیراب خوابم می برد

در مقام فیض، غفلت زور می آرد به من

بیشتر در گوشه محراب خوابم می برد

نیست غیر از گوشه عزلت مرا جایی قرار

غفلت من از شتاب زندگی خواهد فزود

رفته رفته زین صدای آب خوابم می برد

دارد از لغزش مرا صائب گرانی بی نصیب