هنگامه مکرر ایام تازه شد

داغی که به به خون جگر کرده بود دل

از روی گرم لاله گلفام تازه شد

شب از شکوفه روز شد و روز شب ز ابر

حاجت به رفتن چمن از کنج خانه نیست

زین سان که از بهار در و بام تازه شد

صائب ترا ز سردی دوران خزان مباد