لبهای می آلود بلای دل و جان است

از گوهر اگر گوش صدف کر شده باشد

زندان غریبی شمرد دوش پدر را

طفلی که بدآموز به مادر شده باشد

زان تیغ حذر کن که به خون تر شده باشد

هر جا نبود شرم، به تاراج رود حسن

ویران شد آن باغ که بی در شده باشد