ویران شد آن باغ که بی در شده باشد

لبهای می آلود بلای دل و جان است

زان تیغ حذر کن که به خون تر شده باشد

هر جا نبود شرم، به تاراج رود حسن

در دیده ارباب قناعت مه عیدست

صائب لب نانی که به خون تر شده باشد