هر جا نبود شرم، به تاراج رود حسن

طفلی که بدآموز به مادر شده باشد

لبهای می آلود بلای دل و جان است

زان تیغ حذر کن که به خون تر شده باشد

ویران شد آن باغ که بی در شده باشد

در دیده ارباب قناعت مه عیدست

صائب لب نانی که به خون تر شده باشد