در کار دام کردیم، نخجیر لاغر خویش

روزی که در گلستان، انشای خنده کردیم

دیدیم بر کف دست، چون شاخ گل سر خویش

دولت مساعدت کرد، صیاد چشم پوشید

غافل نیم ز ساغر، هر چند بی شعورم

چون طفل می شناسم، پستان مادر خویش

کردار من به گفتار، محتاج نیست صائب