چون طفل می شناسم، پستان مادر خویش

دولت مساعدت کرد، صیاد چشم پوشید

در کار دام کردیم، نخجیر لاغر خویش

غافل نیم ز ساغر، هر چند بی شعورم

کردار من به گفتار، محتاج نیست صائب

در زخم می نمایم، چون تیغ جوهر خویش