از نوبهار عمر وفایی نیافتم

کاین آب رفته باز نیاید به جوی خویش

خاک مراد خلق شود آستانه اش

هر کس که بگذرد ز سر آرزوی خویش

چون گل مگر گلاب کنم رنگ و بوی خویش

از مهلت زمانه دون در کشاکشم

ترسم مرا سپهر برآرد به خوی خویش