از مهلت زمانه دون در کشاکشم

هر کس که بگذرد ز سر آرزوی خویش

از نوبهار عمر وفایی نیافتم

چون گل مگر گلاب کنم رنگ و بوی خویش

ترسم مرا سپهر برآرد به خوی خویش

صائب نشان به عالم خویشم نمی دهند

چندان که می کنم ز کسان جستجوی خویش