صائب نشان به عالم خویشم نمی دهند

چون گل مگر گلاب کنم رنگ و بوی خویش

از مهلت زمانه دون در کشاکشم

ترسم مرا سپهر برآرد به خوی خویش

چندان که می کنم ز کسان جستجوی خویش