ترسم مرا سپهر برآرد به خوی خویش

از نوبهار عمر وفایی نیافتم

چون گل مگر گلاب کنم رنگ و بوی خویش

از مهلت زمانه دون در کشاکشم

صائب نشان به عالم خویشم نمی دهند

چندان که می کنم ز کسان جستجوی خویش