وز غلط بینی در آیینه دیگر زدم

شد دلم از خانه بی روزن گردون سیاه

همچو آه از رخنه دل عاقبت بر در زدم

آن سیه رویم که صد آیینه را کردم سیاه

چون کف دریا پریشان سیر شد دستار من

بس که چون دریا، کف از شور جنون بر سر زدم

می خورم بر یکدگر از جنبش مژگان او