هر چه می آرد رعونت، دشمن جان من است

بس که چون دریا، کف از شور جنون بر سر زدم

می خورم بر یکدگر از جنبش مژگان او

من که چندین بار تنها بر صف محشر زدم

تیغ خون آلود شد گر شاخ گل بر سر زدم

تلخی گفتار بر من زندگی را تلخ داشت

لب ز حرف تلخ شستم، غوطه در شکر زدم